ข้อมูลตลาดทุนไทยมาจากไหน — SETSMART, เอกสาร 56-1 และเส้นลิขสิทธิ์ที่คนสร้าง fintech ต้องรู้ก่อนเขียนโค้ด

ก่อนสร้าง product การเงินสักตัว คำถามแรกไม่ใช่ใช้โมเดลอะไร แต่คือข้อมูลมาจากไหนและเรามีสิทธิ์ทำอะไรกับมัน สรุปแหล่งทางการของตลาดทุนไทย (SETSMART · 56-1 One Report · Settrade Open API) ราคาจริง ณ วันที่ตรวจ และเงื่อนไข Personal Use ที่ทำให้ข้อมูลดิบเอาไปขายต่อไม่ได้

โดย วรัญชัย ยิ่งคำนึง (Boom) · เผยแพร่ครั้งแรก 28 มิถุนายน 2569 · ตรวจทานล่าสุด 27 กันยายน 2569

ตอนเริ่มสร้าง Boom Leverage Terminal คำถามที่ใช้เวลาคิดนานที่สุดไม่ใช่ "ใช้โมเดลตัวไหน" หรือ "เขียนด้วยภาษาอะไร" แต่คือ ข้อมูลมาจากไหน และเรามีสิทธิ์ทำอะไรกับมันบ้าง เพราะ product การเงินที่สร้างบนข้อมูลที่ไม่มีสิทธิ์ ต่อให้ทำงานดีแค่ไหน ก็เป็น product ที่วันหนึ่งต้องปิด

บทความนี้คือแผนที่ที่ผมอยากได้ตอนเริ่ม: แหล่งทางการมีอะไรบ้าง แต่ละแหล่งเหมาะกับงานแบบไหน และเส้นลิขสิทธิ์อยู่ตรงไหน

ข้อมูลตลาดทุนไทยแบบทางการมาจากไหนบ้าง?

ข้อสังเกตที่สำคัญ: แบบ 56-1 One Report คือแบบที่ ก.ล.ต. รวม แบบ 56-1 เดิมกับรายงานประจำปี (56-2) เข้าด้วยกัน เริ่มใช้กับ รอบปีบัญชี 2564 ซึ่งยื่นในปี 2565 (SmartToInvest · ก.ล.ต. One Report) ถ้าคุณจะเทียบข้อมูลย้อนหลังเกินปีนั้น ต้องรู้ว่ารูปแบบเอกสารเปลี่ยน

SETSMART คืออะไร และราคาเท่าไหร่?

SETSMART คือบริการข้อมูลบนเว็บของตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย รวมข้อมูลราคาหลักทรัพย์ อนุพันธ์ ดัชนี ข้อมูลกองทุนรวม และสารสนเทศของบริษัทจดทะเบียน (set.or.th) ถ้าคุณต้องการตัวเลขย้อนหลังที่สะอาดและมีที่มาชัด นี่คือจุดเริ่มที่ตรงที่สุด

ที่มา: set.or.th — SETSMART · settrade.com — ค่าบริการสมาชิก

ส่วนต่างระหว่าง ฿250 กับหลักพันไม่ใช่แค่จำนวนฟังก์ชัน มันคือ สิทธิ์ — ซึ่งเป็นหัวข้อที่คนเขียนโค้ดมักข้าม

ทำไมข้อมูลดิบจากแพ็ก ฿250 เอาไปใส่ใน product ไม่ได้?

เพราะเงื่อนไขของแพ็กบุคคลธรรมดาเขียนไว้ตรงๆ แบบนี้:

ใช้บริการ SETSMART เพื่อประโยชน์ส่วนบุคคล (Personal Use) และใช้เป็นการภายในโดยไม่เผยแพร่ต่อ

แปลเป็นภาษาคนสร้าง product: ดูได้ วิเคราะห์เองได้ แต่ห้ามเอาตัวข้อมูลไปแสดงให้คนอื่นเห็น ต่อให้คุณจ่ายเงินแล้วก็ตาม สิทธิ์ที่ซื้อคือสิทธิ์ "ใช้" ไม่ใช่สิทธิ์ "นำไปเผยแพร่" และหน้าเดียวกันยังระบุว่าใบแจ้งหนี้ออกในนามบุคคลเท่านั้น ไม่ออกในนามนิติบุคคล — สัญญาณชัดว่าแพ็กนี้ไม่ได้ออกแบบมาให้ธุรกิจใช้

แล้วคนสร้าง fintech ควรวางเส้นไว้ตรงไหน?

หลักที่ผมใช้ตอนออกแบบ Terminal มี 3 ชั้น:

1. ข้อมูลดิบจากบริการที่มีลิขสิทธิ์ (ราคา ตารางงบที่ดึงมาทั้งก้อน) — ไม่แสดงซ้ำในหน้าจอลูกค้า
2. ตัวเลขที่คำนวณต่อ — เป็นพื้นที่สีเทา ขึ้นกับเงื่อนไขของแหล่งนั้นๆ ต้องอ่านเองทุกครั้ง
3. งานวิเคราะห์ที่ต่อยอด (ข้อสรุป การจัดกลุ่ม การค้นหา) — คือสิ่งที่ product ควรขาย

อีกเส้นที่ทำให้ชีวิตง่ายขึ้นมาก: เอกสารที่บริษัทยื่นต่อ ก.ล.ต. อย่าง 56-1 เป็นเอกสารที่เปิดเผยต่อสาธารณะ Terminal จึงเลือกให้ทุกบรรทัดที่แสดง เป็นถ้อยคำของบริษัทเองพร้อมเลขหน้าและลิงก์กลับไปต้นฉบับ แทนที่จะเอาตารางตัวเลขจากบริการที่มีลิขสิทธิ์มาแสดง — ผลพลอยได้คือผู้ใช้ตรวจย้อนได้ทุกบรรทัด ซึ่งเป็นสิ่งที่งาน risk ต้องการอยู่แล้ว (ดูวิธีอ่านแบบนี้ใน อ่านงบการเงิน 3 มุมแบบคนทำ credit risk)

ใครควรสมัคร SETSMART และใครยังไม่ต้อง?

สรุป

ก่อนเขียนตัวดึงข้อมูลบรรทัดแรก ให้ตอบ 2 คำถามนี้ให้ได้: ข้อมูลมาจากแหล่งทางการไหน และสิทธิ์ของเราครอบคลุมการแสดงผลให้คนอื่นเห็นหรือไม่ SETSMART คือแหล่งตัวเลขย้อนหลังที่ดีและถูก แต่แพ็กบุคคลคือ Personal Use ส่วนเอกสาร 56-1 คือแหล่งถ้อยคำของบริษัทที่อ้างอิงพร้อมที่มาได้ — การเลือกให้ถูกตั้งแต่วันแรกประหยัดกว่ารื้อ product ทีหลังมาก

ถ้าจะเอา AI agent มาช่วยสร้างตัวดึงและจัดระเบียบข้อมูล อ่านต่อที่ สร้าง data pipeline หุ้นไทยแบบที่ Terminal ใช้